O rasie

BEAGLE

Beagle’e robią furorę jako psy rodzinne, choć nie zostały stworzone do tej roli. Ich urok sprawia jednak, że właściciele wiele im wybaczają. Chętnie przebywa też w grupie psów – zwłaszcza własnej rasy. Żywiołowy beagle potrzebuje dużo ruchu ale jest również typowym psem kanapowym.

Wzorzec

Beagle – grupa VI FCI, sekcja 3.1, nr wzorca 161

  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Wielkość: minimalna wysokość w kłębie – 33-cm, maksymalna – 40-cm
  • Szata: krótka i gęsta, odporna na warunki atmosferyczne
  • Maść: każda dopuszczalna u psów gończych z wyjątkiem wątrobianej; koniec ogona musi być biały
  • Dojrzałość: 1,5-2 lata
  • Długość życia: 12-16 lat

20108470_322635971511682_3457132541660436212_n

Charakter

Beagle od wieków był używany do polowań, domowym ulubieńcem stał się stosunkowo niedawno. Wybierając go na towarzysza rodziny, trzeba pamiętać, że jego zachowanie w niektórych sytuacjach będzie podyktowane instynktem myśliwskim. Pies ten ma wesołe usposobienie, zawadiacką naturę, jest pełen energii, inicjatywy, a przy tym odważny i zrównoważony. W odróżnieniu od wielu innych gończych, mocno się przywiązuje do właściciela. Jest przyjazny i łagodny nie tylko w stosunku do członków rodziny, ale także wobec obcych osób, dlatego nie sprawdzi się jako stróż czy obrońca.

Pozbawiony agresji, świetnie nadaje się na kompana dla  dzieci. Uwielbia pieszczoty, jest zawsze chętny do zabawy, niezmordowany i skory do figli.

Najlepiej się czuje, gdy rodzina jest w komplecie. Chętnie przebywa też w grupie psów – zwłaszcza własnej rasy; bez problemu dogada się z kotem lub innym zwierzęciem domowym. Rzadko się zdarza, aby wdawał się w bójki z obcymi psami.

Przedstawiciel tej rasy może mieszkać wszędzie, choć najlepiej się czuje w domu z ogrodem. Przystosuje się także do życia w mieszkaniu, jeśli tylko będzie miał możliwość rozładowania rozpierającej go energii.

Umiejętności

Beagle to utalentowany pies myśliwski – wytrzymały, silny, niezmordowany w pogoni, o bardzo czułym węchu. Cechy te sprawiają, że jest psem gończym na prawie każdą zwierzynę – zające, króliki, lisy, dziki, jelenie i ptactwo. Doskonale radzi sobie jako płochacz i posokowiec, dobrze aportuje z lądu – a po odpowiednim ułożeniu także z wody.

Nadaje się do samodzielnego polowania i do pracy w sforze lub złai. Miłośnicy rasy organizują próby polowe i konkursy sprawdzające wrodzone umiejętności psów, a wiele beagle’i jest wciąż wykorzystywanych użytkowo.

Służby celne na lotniskach i policja czasami szkolą je do wykrywania przemycanej żywności lub narkotyków. Niektóre osobniki sprawdzają się w dogoterapii. Obecnie beagle coraz częściej pełni funkcję psa do towarzystwa. Może uprawiać niektóre sporty, np. agility i flyball. Chętnie będzie też towarzyszył biegaczowi lub rowerzyście.

Szkolenie i wychowanie

To zwierzak inteligentny, ale jednocześnie dość uparty i samodzielny. Szkolenie go wymaga dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców – jest bardzo wrażliwy i zbyt ostro traktowany, może się stać krnąbrny lub zamknąć się w sobie.

Szczenięta od pierwszych chwil w nowym domu wymagają zdecydowanego, ale ciepłego wychowania. Błędy opiekuna beagle potrafi szybko wykorzystać, a oduczenie złych nawyków bywa bardzo trudne. Już na pierwszym spacerze trzeba go przyzwyczaić do chodzenia na smyczy.

Jako posłanie może posłużyć kilkakrotnie złożony koc, legowisko gąbkowe ze ściankami lub plastikowe, które czymś wyścielimy – bardzo dobrze sprawdza się tzw. dry bed („suche łóżko”); dobrym rozwiązaniem jest ponton ze zdejmowanym do prania pokrowcem. Możemy też przyzwyczaić naszego pupila do klatki transportowej, przydatnej podczas podróży samochodem lub wyjazdów. Ale oczywiście beagle najbardziej kochają spać z ludźmi w łóżku.

Małe szczeniaki nie powinny długo zostawać same. Aby nie zrobiły sobie krzywdy i nie napsociły, możemy umieścić je w kojcu zbudowanym z gotowych metalowych elementów lub w odpowiedniej wielkości klatce kenelowej (wkładamy tam posłanie, zabawki, miskę z wodą).

Dla kogo ta rasa

Właściciel beagle’a powinien być aktywny, wyrozumiały, cierpliwy, a jednocześnie konsekwentny. Powinien też móc poświęcić swojemu psu dużo czasu i uwagi.

Wady i zalety

Wady

  • jego instynkt myśliwski może sprawiać kłopoty na spacerach
  • wymaga dużo ruchu i uwagi
  • bywa uparty i samowolny

Zalety

  • wesoły
  • łagodny wobec ludzi i psów
  • wytrzymały i odporny
  • łatwy w pielęgnacji
  • może uprawiać psie sporty
  • jest dobrym psem użytkowym

19990413_322635928178353_3119256013089521882_n

Zdrowie

Beagle jest długowieczny i rzadko choruje. Najczęstszymi przypadłościami tej rasy są problemy z oczami – zbyt wąskie kanaliki łzowe i tzw. wiśniowe oko, czyli wypadanie gruczołu trzeciej powieki (schorzenie to wymaga zazwyczaj jednorazowej interwencji chirurgicznej, ale hodowcy przestrzegają przed całkowitym usuwaniem gruczołu, bo konsekwencją takiego zabiegu bywa tzw. zespół suchego oka). Sporadycznie przytrafiają się kłopoty z uszami, alergie i padaczka.

Pies ten jest odporny na warunki atmosferyczne, mimo to nie powinien przebywać cały rok na zewnątrz – zimowe spacery mu nie zaszkodzą, ale zmarznie pozostawiony na kilka godzin w ogrodzie; latem należy mu zapewnić zacienione miejsce do odpoczynku.

 

 

Żywienie

Większość psów tej rasy ma doskonały apetyt, a przez to skłonności do tycia. Można im podawać zarówno gotowe produkty, jak i samodzielnie przygotowane posiłki, które trzeba uzupełnić preparatami wapniowo-witaminowymi. W okresie linienia warto dodatkowo sięgnąć po specyfiki zawierające biotynę. Posiłek dobrze jest podzielić na dwie porcje.

Pielęgnacja

Beagle linieje najczęściej raz do roku, ale za to dość intensywnie. Jego twardy włos łatwo się wbija w dywany czy obicia mebli. Poza okresem wymiany szaty psa tej rasy wystarczy wyczesać raz w tygodniu gfurminatorem. Kąpiemy go w miarę potrzeb w szamponie dla psów krótkowłosych.

Na co dzień można przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem z włosem i pod włos – usuniemy w ten sposób kurz i martwą sierść. Raz na jakiś czas sprawdzamy uszy i skracamy pazury – jeśli pies nie ściera ich w naturalny sposób.

Warto też przyzwyczaić pupila do szczoteczki i pasty do zębów. W wypadku silnego odkładania się kamienia nazębnego, konieczne może się okazać usunięcie go przez weterynarza. Beagle nie wymaga skomplikowanych przygotowań do wystawy, wskazana jest jednak drobna korekta szaty.

Ogon powinien być zaokrąglony, dlatego należy wyrównać nożyczkami degażówkami wystające włosy na spodzie, a te na jego końcu przyciąć na kształt kciuka. Modelujemy też sierść na portkach i usuwamy wystające włoski na klatce piersiowej. Musimy również nauczyć naszego psa stania nieruchomo w pozycji wystawowej. Dla tak energicznego czworonoga jak beagle nie jest to łatwe zadanie, dlatego trzeba go do tego przyzwyczajać od szczeniaka.

Akcesoria

Zabawki dla beagle’a muszą być wykonane z solidnych materiałów – najlepsze są z twardej gumy, np. piłki czy ringo, należy natomiast unikać małych, łatwych do pogryzienia i połknięcia. Dobrze sprawdzają się kongi, czyli zabawki z otworami, w których umieszcza się suchą lub wilgotną karmę – zwykle zajmują psa przez dłuższy czas.

 

20031941_322636018178344_485359508616987538_n

 

 

 

źródło psy.pl

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s